Kur udhëheqësit janë në kapërcyell të kohëve, pra kur po sosin ditët e pushtetit, krahasimet gjithnjë të vijnë në mendje, bëhen gati të detyrueshme.

Shqipëria kishte 8 vite në krye Sali Berishën, me bilancin më të mirë që një Kryeministër mund të prodhojë, me punë publike, rrugë, shkolla të reja, rritje pagash e pensionesh. Çdokush që është duke udhëtuar në këtë moment në një aks të Shqipërisë, po përplas gomat e makinës në një projekt të realizuar nga qeverisja e tij, në fushë, mal, kodër, qytet, fshat, bregdet, tunel apo kudo qoftë.

Arritje spektakolare në politikën e jashtme me anëtarësimin e Shqipërisë në NATO, me liberalizimin e vizave me zonën Shengen, me pavarësinë e Kosovës, pas vizitës së Presidentit Bush në Tiranë.

E përsëri, ky lider, që erdhi në pushtet me votë, në fund të udhëtimit nuk bëri asnjë marifet elektoral, asnjë hile, asnjë makinacion për ta ndihmuar atë artificialisht që të vijonte ekzekutivin. Edhe pse i kishte të gjitha shanset të nxiste ndryshimin e sistemit, Kodin e shumë të tjera, për të penalizuar kundërshtarin.

Sali Berisha zgjodhi të ikte me dinjitet, me votën e pëlqimin e qytetarëve, me konsensus, me zgjedhje të mira.

Ja ku jemi sot.

Kemi Edi Ramën. Nga ta nisësh një analizë të punëve të tij. Nuk ka arritje në infrastrukturë, s’ka ngritje pagash e pensionesh, dhe negociatat çdo vit e më shumë të rilindjes së tij vështirësohen me kushte të reja, për shkak të krimit, trafikut, prishjes së zgjedhjeve. Të vetmin shans që kishte për të mbyllur me dinjitet mbretërimin e keq, gjithë timonin në duart e tij, po e shkel me këmbë çdo ditë që ka fal Zoti.

Ky shans ishte të tregonte vullnet e të lejonte votën e lirë. Ishte shtegu i fundit nga ku mund të ruante pak lavdi e të hynte në histori, siç ai e ka ambicien. Dera drejt jetës së tretë.

Me bizantizma e ushtrim të pushtetit, ku bien në sy shantazhi e ryshfeti, ai po largohet secilën dekikë që kalon nga marrëveshja, pakti e rënia dakord, në një përpjekje të dëshpëruar jo për të ditur se çfarë mendojnë shqiptarët e ç’do vendosin ata ditën e gjykimit, por për të mbajtur me çdo kusht pushtetin e karrigen.

Në fakt ai po djeg çdo mundësi të artë për të të thënë mirupafshim, si shtetar. Çka tregon një të vërtetë të dhimbshme, se i tillë nuk ishte asnjë ditë.

Këto rrethana e bëjnë çdokënd të sjellë ndërmend vitin e fundit të Sali Berishës dhe Edi Ramës. Dhe lehtësisht sekush arrin në përfundimin se i pari ishte një politikan dhe lider, i dyti një personazh rrethanash që shkoi kaq shumë më larg, jo vetëm më tepër nga ç’e meritonte, po përtej çdo fantazie njerëzore.

PËRGJIGJU

Ju lutemi shkruani komentin tuaj!
Ju lutem shkruani emrin tuaj këtu